Excellent Italian greyhound
Is it really broadcasting, if there’s no one there to receive?
Αλήθεια, ποιος ο λόγος να απευθύνεσαι σε κάποιον, αν αυτός ο κάποιος «δεν είναι εκεί»; Απλοί στίχοι που λένε πολλά, από το τελευταίο album των SHELLAC. Είχαμε χρόνια να ακούσουμε νέα δουλειά από το τριμελές team του Albini. Αρκετά χρόνια μετά το αφοπλιστικής επιθετικότητας 1000 hurts, ήρθε πέρσι το Excellent Italian greyhound. Περσινά ξινά σταφύλια; Όχι, με τίποτα! Δεν υπάρχει αυτή η έννοια όταν αναφερόμαστε σε οποιαδήποτε δουλειά έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος με τις εκάστοτε παρέες του, ήδη από τη δεκαετία του ‘80. Το album πρωτο-κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες, αλλά μόλις πριν από λίγες μέρες κατάφερα να το αποκτήσω και να το ακούσω ολόκληρο· ως τώρα ήξερα ένα τραγούδι, ικανό όμως να με κατατοπίσει για την αξία του. Συνειδητοποίησα από το πρώτο κιόλας πλήρες άκουσμα πως τα αυτιά μου και το μυαλό μου είχαν μεγάλη ανάγκη να ξανακούσουν το γρύλισμα της φωνής του Steve, σε νέες περιπέτειες. Album απίστευτα απλό και καθόλου φλύαρο, στα γνωστά μοτίβα που έχουμε συνηθίσει εμείς οι fan. Εμπαθές, κομπλεξικό, αναιδές και γεμάτο κακία, στα γνωστά πάλι μοτίβα που έχουμε συνηθίσει.
Facts don’t matter; repeat the lie that makes it true. Ερμηνεύστε το όπως γουστάρετε, όπως άλλωστε και οποιαδήποτε άλλη κουβέντα εκστομίζεται από αυτό το αθυρόστομο κάθαρμα που στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο. Το album είναι επιτηδευμένα άδετο (αν και δεν είμαι μουσικός για να ‘μαι σίγουρος γι’ αυτό), δίνοντας έτσι μια νότα αυτοσχεδιασμού. Επίσης, δεν είναι τόσο ξεκάθαρα δυναμικό (με τη συνήθη έννοια) όσο τα προηγούμενα. Σχεδόν τα μισά από τα τραγούδια πλατιάζουν με περίεργα σολάκια μπάσου, κιθάρας και drums, δημιουργώντας ευχάριστα κολλήματα στον ακροατή. Αρκετά λεπτά στίχων χωρίς μουσική και ακόμα περισσότερα με μουσική χωρίς στίχους. Μα αυτό κάνουν οι SHELLAC, γιατί έτσι μας αρέσει!
Come on! Let’s get the party started! Drunk and bruised and fucked and hollow hearted, λέει σε κάποιο σημείο ο Steve, με απαλή (!) φωνή, για να ξανατσιτώσει αργότερα και να πει, You’d better pray from an empty hole, the empty hole that was your soul. Do you believe your own lies, when the cost is your friends’ lives? κι έτσι να σε επαναφέρει στην «τάξη». Φροντίστε να ακούσετε το album θυμωμένοι ή πιωμένοι ή οδηγώντας το αυτοκίνητό σας σε δρόμους που να μπορεί να πατηθεί αρκετό γκάζι παραπάνω. Θα το εκτιμήσετε ακόμα περισσότερο· ειδικά το φινάλε, με το Steve να γρατζουνάει διακοπτόμενα την κιθάρα του και να φτύνει ακατανόητους στίχους, γαυγίζοντας μέσα σε ένα ακατάπαυστο βουητό από τα δαιμονισμένα drums και το παραμορφωμένο μπάσο των φίλων του. Αν σας αρέσει μουσικά και στιχουργικά ή αν σας θυμίζει καταστάσεις της ζωής σας (…), είναι σίγουρο πως θα γουστάρετε και τις υπόλοιπες τρεις μεγάλες σε διάρκεια δουλειές, που δεν προανέφερα σε αυτό το post:
- At action park
- The futurist
- Terraform
αλλά και τις μικρές σε διάρκεια δουλειές The rude gesture και Uranus.
Don’t be alarmed, we mean you no harm. Be prepared!!!
Is it really broadcasting, if there’s no one there to receive?
Αλήθεια, ποιος ο λόγος να απευθύνεσαι σε κάποιον, αν αυτός ο κάποιος «δεν είναι εκεί»; Απλοί στίχοι που λένε πολλά, από το τελευταίο album των SHELLAC. Είχαμε χρόνια να ακούσουμε νέα δουλειά από το τριμελές team του Albini. Αρκετά χρόνια μετά το αφοπλιστικής επιθετικότητας 1000 hurts, ήρθε πέρσι το Excellent Italian greyhound. Περσινά ξινά σταφύλια; Όχι, με τίποτα! Δεν υπάρχει αυτή η έννοια όταν αναφερόμαστε σε οποιαδήποτε δουλειά έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος με τις εκάστοτε παρέες του, ήδη από τη δεκαετία του ‘80. Το album πρωτο-κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες, αλλά μόλις πριν από λίγες μέρες κατάφερα να το αποκτήσω και να το ακούσω ολόκληρο· ως τώρα ήξερα ένα τραγούδι, ικανό όμως να με κατατοπίσει για την αξία του. Συνειδητοποίησα από το πρώτο κιόλας πλήρες άκουσμα πως τα αυτιά μου και το μυαλό μου είχαν μεγάλη ανάγκη να ξανακούσουν το γρύλισμα της φωνής του Steve, σε νέες περιπέτειες. Album απίστευτα απλό και καθόλου φλύαρο, στα γνωστά μοτίβα που έχουμε συνηθίσει εμείς οι fan. Εμπαθές, κομπλεξικό, αναιδές και γεμάτο κακία, στα γνωστά πάλι μοτίβα που έχουμε συνηθίσει.
Facts don’t matter; repeat the lie that makes it true. Ερμηνεύστε το όπως γουστάρετε, όπως άλλωστε και οποιαδήποτε άλλη κουβέντα εκστομίζεται από αυτό το αθυρόστομο κάθαρμα που στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο. Το album είναι επιτηδευμένα άδετο (αν και δεν είμαι μουσικός για να ‘μαι σίγουρος γι’ αυτό), δίνοντας έτσι μια νότα αυτοσχεδιασμού. Επίσης, δεν είναι τόσο ξεκάθαρα δυναμικό (με τη συνήθη έννοια) όσο τα προηγούμενα. Σχεδόν τα μισά από τα τραγούδια πλατιάζουν με περίεργα σολάκια μπάσου, κιθάρας και drums, δημιουργώντας ευχάριστα κολλήματα στον ακροατή. Αρκετά λεπτά στίχων χωρίς μουσική και ακόμα περισσότερα με μουσική χωρίς στίχους. Μα αυτό κάνουν οι SHELLAC, γιατί έτσι μας αρέσει!
Come on! Let’s get the party started! Drunk and bruised and fucked and hollow hearted, λέει σε κάποιο σημείο ο Steve, με απαλή (!) φωνή, για να ξανατσιτώσει αργότερα και να πει, You’d better pray from an empty hole, the empty hole that was your soul. Do you believe your own lies, when the cost is your friends’ lives? κι έτσι να σε επαναφέρει στην «τάξη». Φροντίστε να ακούσετε το album θυμωμένοι ή πιωμένοι ή οδηγώντας το αυτοκίνητό σας σε δρόμους που να μπορεί να πατηθεί αρκετό γκάζι παραπάνω. Θα το εκτιμήσετε ακόμα περισσότερο· ειδικά το φινάλε, με το Steve να γρατζουνάει διακοπτόμενα την κιθάρα του και να φτύνει ακατανόητους στίχους, γαυγίζοντας μέσα σε ένα ακατάπαυστο βουητό από τα δαιμονισμένα drums και το παραμορφωμένο μπάσο των φίλων του. Αν σας αρέσει μουσικά και στιχουργικά ή αν σας θυμίζει καταστάσεις της ζωής σας (…), είναι σίγουρο πως θα γουστάρετε και τις υπόλοιπες τρεις μεγάλες σε διάρκεια δουλειές, που δεν προανέφερα σε αυτό το post:
- At action park
- The futurist
- Terraform
αλλά και τις μικρές σε διάρκεια δουλειές The rude gesture και Uranus.
Don’t be alarmed, we mean you no harm. Be prepared!!!
