Sprung

2010-06-04T09:59:00.000-07:00

Gagarin, 3/6/10

Πληροφορήθηκα την ύπαρξη των Firewater πρόσφατα. Πολύ πρόσφατα. Μια από τις αρκετές καμμένες διαδικτυακές μου βραδιές και ενώ έψαχνα στοιχεία για τους Jesus Lizard, ανακάλυψα πως ένα από τα μέλη του τελευταίου group σχετίζεται με τους Firewater. Περίμενα κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά οι Firewater είναι. Περίμενα αγριότητα, παραμόρφωση και αιμορραγία αυτιών. Αυτό που έλαβα ήταν κάτι αντίθετο, αλλά εξίσου ωραίο. Κάτι που μου θύμισε τη γλυκύτητα, αλλά και την ενεργητικότητα των Calexico, των Violent Femmes και των Gogol Bordello. Δεν άργησα να γνωριστώ με τρία album του συγκροτήματος. Και ήταν λίγες μέρες μετά (!), όταν ένα ωραίο μεσημέρι είδα την αφίσα της συναυλίας σε ένα τοίχο, στο κέντρο της Αθήνας. Λίγα λεπτά αργότερα είχα το εισητήριο στα χέρια μου.
Υπολογίζω πως, τη βραδιά του live, οι παρευρισκόμενοι κυμαίνονταν στους 100. Ίσως βέβαια, κάνω λάθος, γιατί ποτέ δεν ήμουν καλός σε εκτιμήσεις πληθυσμών. Το κλίμα πάντως ήταν άκρως οικογενειακό. Η εμφάνισή των μελών του group άργησε αρκετά, πράγμα που έθεσε σε δοκιμασία τα πόδια μας από την ορθοστασία, τα οπίσθιά μας από το καθισιό στο σκληρό δάπεδο ή τα νεύρα μας από την ανυπομονησία. Επιτέλους όμως, εμφανίστηκαν. Και το κέφι ξεκίνησε! Μαζευτήκαμε σχετικά κοντά στη σκηνή, μετά από παρότρυνση του τραγουδιστή. Είχαμε αρκετό χώρο για χορό και (κάποιοι) το εκμεταλλευτήκαμε δεόντως. Κουνηθήκαμε, ιδρώσαμε, διασκεδάσαμε. Μου άρεσε που ο frontman μας έλεγε πως δεν είναι κακό να χορεύουμε, οπότε θα έπρεπε να χαλαρώσουμε και να αρχίσουμε το κούνημα. Τα δύο encore φανερώνουν την απροθυμία του κόσμου σχετικά με την αποχώρησή τους από το club. Εδώ που τα λέμε, οι δύο ώρες επί σκηνής μας αποζημίωσαν. Είναι όμορφο να έχεις δώσει το προσιτό (ακόμα) ποσό των 20 ευρώ για ένα live και να αποδεικνύεται πως «έβγαλες» τα λεφτά σου με το παραπάνω. Λίγες μέρες πριν είχαμε απολαύσει τους Thievery σε ανοιχτό χώρο, αλλά με 40 ευρώ. Έτσουξε αρκετά, αλλά η αλήθεια είναι πως ούτε για εκείνη τη συναυλία κλαίμε. Θα μπορούσα να γράψω και για εκείνη πολύ καλά λόγια, αλλά είναι γεγονός ότι οι Firewater με συγκίνησαν περισσότερο.
Να τα ξαναπούμε, ρε παιδιά!

2008-04-03T11:17:00.000-07:00

Κύτταρο, 30/3/08

Περίμενα πως το club θα είναι ασφυκτικά γεμάτο· τόσο γεμάτο, που ψιλοξενέρωνα με την ιδέα να πάω στη συναυλία. Ήμουν σε mood για λίγο πιο χαλαρή φάση. Ίσως έφταιγε και το γεγονός ότι δεν είχα παρέα για να πω καμιά μαλακία, να περάσει η ώρα. Τελικά όμως, ο χώρος δεν ήταν ενοχλητικά γεμάτος. Υπήρχε ένα αρκετά άνετο σημείο στον εξώστη, το οποίο και καβάτζωσα. Το θετικό του ήταν ότι βρισκόταν κοντά στο μπαρ και κοντά στην κονσόλα. Το αρνητικό του ήταν ότι ήταν πέρασμα, οπότε κάθε λίγο και λιγάκι, περνούσε κάποιος ή κάποια από μπροστά μου, κόβοντάς μου έτσι στιγμιαία τη θέα του συγκροτήματος. Οι Misuse, που εμφανίστηκαν πρώτοι, έπαιξαν πολύ ωραία. Το προηγούμενο βράδυ της συναυλίας έτυχε να δω ένα παλιό μου φίλο ο οποίος μου έδωσε πληροφορίες σχετικά με το συγκεκριμένο group. Ήμουν ήδη θετικά προκατειλλημένος, άρα δεν ήθελα και πολύ για να γουστάρω. Αργότερα, βγήκαν στη σκηνή τα 7 μέλη των Zion, με πολλά έγχορδα, αλλά και εξαιρετικές φωνές που έκαναν τη μεγάλη διαφορά. Ένιωθες ότι ο τραγουδιστής δε χρειάζεται μικρόφωνο! Καταπληκτικός.

Στο τέλος κάθε μακρόσυρτου τραγουδιού ακολουθούσε μακρόσυρτο, ενθουσιώδες χειροκρότημα από το κοινό. Κατά τη διάρκεια των τραγουδιών, άκουγες άτομα από τον κόσμο να «επιπλήττουν» φασαριόζους τύπους, ενώ δεν έλλειψαν και ορισμένα γαμοσταυρίδια σε κάποιους που επέμεναν ακατάπαυστα να το παίζουν παράσιτα. Κλιμάκωση της συναυλίας δεν υπήρξε ιδιαίτερη. Αντίθετα, το μοτίβο ήταν αρκετά όμοιο καθόλη τη διάρκεια των δύο ωρών που το group βρισκόταν μπροστά μας. Όταν ο τραγουδιστής μας αποχαιρέτισε για πρώτη φορά, ελάχιστος κόσμος κουνήθηκε από τη θέση του. Οι Zion δεν άργησαν να ξαναβρεθούν επί σκηνής. Μέσα σε μεγάλο ενθουσιασμό του κοινού, ξεκίνησαν ένα ακόμα τραγούδι κι έφυγαν μετά το τέλος του. Το δεύτερο encore δεν άργησε, επίσης. Από την αρχή όμως, τα πράγματα φαίνονταν ύποπτα. Αντί να πουν ένα ακόμα (σωστό) τραγούδι, ξεκινούν το ‘Hang to each other’! Σαν απαγγελία έμοιαζε! Αντί να μας φτιάξουν με ένα ακόμα από τα περίεργα τραγούδια τους, μας ξενέρωσαν με μια σύγχρονη εκδοχή του ελεεινού ‘Give peace a chance’. Γαμώ το χιππισμό μου, γαμώ! Αυτή ή άθλια φάρα έχει κατακλύσει τον κόσμο! Anyway, σταματάω το κράξιμο γιατί στο τέλος θα αποκομίσετε λάθος εικόνα για ένα live το οποίο ήταν μια χαρά.

Ενημερωτικά: το Μάιο καταφθάνουν εν Ελλάδι οι Shellac και η PJ. Θα το υπενθυμίσω αρκετές ακόμα φορές...

2008-03-29T09:39:00.000-07:00

4-way diablo

Πάνε σχεδόν πέντε μήνες από την έκδοση του «4-way Diablo». Είναι σαφώς πιο ήρεμο από οποιοδήποτε άλλο album των Magnet. Οι ακροατές του συγκροτήματος έχουν συνηθίσει στα ουρλιαχτά, στα stonerάδικα riff, και στους στίχους περί ηδονής και space φιλοσοφίας. Εδώ τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ενέργεια (ειδικά) του Wyndorf και της υπόλοιπης παρέας του είναι εμφανώς πεσμένη, αλλά μάλλον ηθελημένα πεσμένη. Δίνεται η εντύπωση ότι μετά την περιπέτεια της υγείας του τραγουδιστή, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Και είναι λογικό να έχουν αλλάξει μετά από μια περίοδο αποτοξίνωσης. Δίνεται η εντύπωση ότι αντί ο Wyndorf να ψάχνει τη φάση, ψάχνει τον εαυτό του μέσα στη φάση... Έτσι, προκύπτει ένας δίσκος που απέχει από την αλητεία – αλλά και το ποζεριλίκι – που χαρακτηρίζει όλα τα υπόλοιπα album των Magnet, χωρίς όμως να την ξεχνάει, φέρνοντάς τη στην επιφάνεια όποτε χρειάζεται. Ο δίσκος αποτελεί μια εξαιρετική ροκιά, που κάποιες φορές σε κάνει να ξεχνάς ότι ακούς Monster Magnet.

What kind of monsters have we made?
Our minds have blackened out the sun
We must remember what is real
Oh, please, let's have our love again

2008-02-25T07:58:00.000-08:00

Gagarin, 24/2/08

Kill the bass player! Kill both bass players!
Όταν η κουβέντα πηγαίνει στους Girls against Boys, το σχόλιο για τα δύο μπάσα είναι στάνταρ. Ίσως προσπαθούν να αντισταθμίσουν τους, επίσης Νεοϋορκέζους, Sonic Youth, που πολλές φορές παίζουν χωρίς καν μπάσο. Για ένα ακόμα βράδυ, για ένα ακόμα άκουσμα, οι GvsB απέδειξαν ότι πράγματι είναι ένα από τα πιο σέξυ group της αμερικανικής ροκ σκηνής. Αυτό που έγινε δεν ήταν συναυλία, ήταν πάρτυ. Ακόμα πονάει η σπονδυλική μου στήλη από το χορό. Είχαν έρθει ξανά στα μέσα της δεκαετίας του '90. Πάει πολύς καιρός, ε; Ωστόσο δεν έπαιξαν τραγούδια από την πρόσφατη δουλειά τους. Ούτε παρουσίασαν τραγούδια από μια ενδεχόμενη επικείμενη δουλειά. Συνέχισαν τα πράγματα από εκεί που τα είχαν αφήσει. Επέλεξαν τραγούδια από album εκείνης της εποχής (Venus lux., Cruise yourself και House). Ο κόσμος ήταν ενθουσιώδης, με πολλά ουρλιαχτά, stage diving και ζεστά χειροκροτήματα. Προφανώς, έβλεπες μεγάλες ηλικίες στο κοινό, μια και το συγκρότημα μετράει ήδη 20 χρόνια ζωής και παρουσίας. Έβλεπες όμως και πολλές μικρές ηλικίες (με τα "απαραίτητα" trendy τυπάκια), που γνώριζαν μάλιστα τα τραγούδια. Ο Scott McCloud φαίνεται σα να μην έχει μεγαλώσει καθόλου. Η φάτσα του και το στήσιμό του είναι ίδια με αυτά που βλέπαμε στα clipάκια και στις φωτογραφίες των album. Το λέει η καρδιά του και το απέδειξε.
Δεν έχω άλλα να πω. Έπρεπε να βρίσκεστε εκεί.

2008-02-21T11:12:00.000-08:00

Κύτταρο, 18/2/08

Δευτέρα βράδυ, με την Αθήνα χιονισμένη. Το Κύτταρο δε θα το χαρακτήριζα γεμάτο. Υπήρχαν ακόμα και γωνιές όπου μπορούσες να χορέψεις (όσο μπορεί να συνοδευτεί η μουσική του Βελιώτη και του Αγγελάκα από χορό). Την προηγούμενη βραδιά, η συναυλία είχε ξαναγίνει, με ακόμα λιγότερο κόσμο, λόγω καιρικών συνθηκών. Από τις λίγες φορές που μαζεύτηκαν περισσότερα άτομα καθημερινή παρά αργία. Anyway, δεν έχει σημασία.

Η συναυλία ξεκίνησε κάπως αργοπορημένα. Οι μουσικοί ήταν ταυτόχρονα υποτονικοί και δυναμικοί, όπως άλλωστε ταιριάζει στο στυλ μουσικής που παίζουν. Ένα βιολί, δύο βιολοντσέλα, ένα laptop και μια φωνή αποτέλεσαν τη σύνθεση του group. Το σκηνικό ήταν minimal, με πέντε λάμπες να φωτίζουν τους πέντε μουσικούς. Σημαντικό ρόλο στο κλίμα έπαιζε η προβολή video, ακριβώς πίσω από τα μέλη του συγκροτήματος. Όλα αυτά τα παρακολουθούσα από τον «εξώστη» του club, καθισμένος χωρίς παρέα, σε ένα από τα τραπεζάκια που διατίθενται. Στο διπλανό τραπέζι, μόνη της κι αυτή, καθόταν η Ελένη, μια κοπέλα που γνώρισα και που μου έδωσε κάποιες πληροφορίες σχετικά με την εμφάνιση της προηγούμενης μέρας. Φανατική του είδους, ταξίδεψε από την Κατερίνη για να παρακολουθήσει και τις δύο εμφανίσεις. Εγώ, με τη σειρά μου, έφευγα για Πάτρα αμέσως μετά το live. Είναι περίεργο που κυνηγάμε εμείς τους καλλιτέχνες, ενώ κανονικά θα έπρεπε να μας κυνηγούν αυτοί. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη κουβέντα, αρκετά πονεμένη και πολυδιάστατη…

Διάλειμμα ευτυχώς δεν έγινε. Για σχεδόν δύο ώρες ο Αγγελάκας και η παρέα του έβγαζαν την ψυχή τους επί σκηνής. Όπως πολλές φορές συμβαίνει σε συναυλίες, η κορύφωση έγινε προς το τέλος. Ακούστηκαν, μεταξύ των άλλων, τραγούδια του Χατζηδάκι, του Βαμβακάρη και του Ζαμπέτα, ιδιαιτέρως πειραγμένα (yeah!). Ευχάριστη έκπληξη ήταν το «Χωρίς εμένα» από τις Τρύπες, που το κοινό χειροκρότησε ένθερμα. Όπως λέγαμε και με την Ελένη, σε κάθε συναυλία που συμμετέχει ο Αγελάκας υπάρχει ενθουσιασμός στο άκουσμα τραγουδιών από τις Τρύπες. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι στο set ταίριαζε και το «Επισκέπτες» από τους... Επισκέπτες. Η επιθυμία μου δεν πραγματοποιήθηκε, αλλά δεν πειράζει! Κουβέντα μεταξύ κοινού και Αγγελάκα υπήρχε, αλλά όχι πολύ. Μου φάνηκε παράξενο αυτό, μια και το όλο στήσιμο της φάσης σήκωνε άνετα τέτοιου είδους χαβαλέ. Ωστόσο, κάποια στιγμή, ένας τύπος από το κοινό φώναξε (συγχωρήστε τη χυδαία γλώσσα· δεν είναι προσωπική μου κατάθεση. Εγώ απλά μεταφέρω γεγονότα που «ξεχώρισαν»):

- Αγάπη, ρε μουνιά!

(πολλά γέλια…). Του απαντάει ο Αγγελάκας:

- Είσαι για ψυχολόγο… όλοι μας είμαστε δηλαδή…

(ακόμα περισσότερα γέλια…)

Το κακό της υπόθεσης ήταν το κρύο. Παγώσαμε εκεί μέσα! Το μαγαζί δεν έχει θέρμανση, οπότε εναποθέσαμε τη μόνη μας ελπίδα για ζέστη στη μουσική και στο (ακριβό) ποτό. Προσωπικά, ψιλοκαταστράφηκα, γιατί ένας τύπος από μια διπλανή παρέα, ο Βαγγέλης (να ‘ναι καλά το παιδί), με πλησίασε και μου πρόσφερε μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα τσικουδιάς, μέσα σε ένα νεροπότηρο. Ήταν και ευκολόπιωτη, η άτιμη! Σημαντικό καύσιμο, ειδικά όταν ακούς τον Αγγελάκα να τραγουδάει ότι δε θέλει να ‘ναι κρυμμένος θησαυρός…

Δε μπορώ, παρά να τονίσω για μια ακόμα φορά τη στάση του κοινού στο τέλος του live (έχω τραύματα από την Πάτρα). Αμέσως μετά την ολοκλήρωση του «τελευταίου» τραγουδιού, ο Αγγελάκας μάς χαιρετάει απότομα και φεύγει μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς. Κανείς δεν κουνήθηκε απ’ τη θέση του. Υπήρχε διάχυτη στην ατμόσφαιρα του club η σιγουριά ότι το group θα ξαναβγεί στη σκηνή. Έτσι κι έγινε, μετά από δύο (το πολύ) λεπτά, χωρίς μάλιστα να απαιτηθεί ιδιαίτερη παρότρυνση (βλ. παρακάλια) από το κοινό. Το live έκλεισε ολοκληρωτικά μετά από τρία τραγούδια ακόμα. Μια χαρά!

Αν είμαστε καλά μέχρι τότε και αν δεν προτιμήσουμε τη σαρκοφαγία, τα λέμε στους Earthbound...

2008-02-17T01:53:00.000-08:00

Baby G

[δεν είναι δική μου έμπνευση· πρόκειται για ελαφρώς αλλαγμένους στίχους τραγουδιού των Magnet]

Διάβασα ένα βιβλίο εκείνη την ημέρα

Μ’ έκανε να αναλογιστώ τη ζωή μου ως τώρα

Φαίνεται πολύ μακρινή

αλλά δε θα την έλεγα και νεκρή

Βλέπω κάνα δυο ονόματα

και τα φαντάσματα αρχίζουν να ‘ρχονται

Τα ‘χα κλειδώσει μακριά

αλλά φαίνεται πως έκοψαν την αναστολή τους

Λοιπόν, άκου τη μουσική

Κάποιοι άνθρωποι ζουν για να θυμούνται το πότε

Αλλά δεν είσαι χώρος αποθήκευσης·

έχεις ζήσει ένα σωρό ζωές μέχρι τότε

Τι να κάνω αν η ανάμνηση γίνει πολύ δυνατή;

Να πάω στην πηγή της ενέργειας

και να διαλέξω ποια πρίζα θα βγάλω

Κοίταξα στον καθρέφτη

και κάποιος εξεράγη

Άνοιξα την τηλεόραση

και κάποιος εξεράγη

Έμαθα να λέω ψέματα

και κάποιος εξεράγη

Έμαθα να ζω αληθινά

και κάποιος εξεράγη

2008-02-13T01:12:00.000-08:00

[ΕΚΤΟΣ ΚΛΙΜΑΤΟΣ]

Παράξενη μαγεία. Η αίσθηση του κουρασμένου, του άβολου και του εκτός έδρας αντικαταστάθηκε γρήγορα από τη μέθη της συναναστροφής και της επερχόμενης οικειότητας. Ακόμα πιο μεθυστικά ήταν τα πλατάνια του βουνού και οι απόμακρες φωνές. Σ’ έναν τόπο όπου οι ήχοι και οι μυρωδιές σου φέρνουν στο νου πράγματα γνώριμα, πράγματα όμορφα και άσχημα που έχεις ζήσει παλιά. Εκεί που το ένα ταξίδι ξεκινάει τη στιγμή που το άλλο τελειώνει. Εκεί που η σκιά των δέντρων αποκτάει άλλη διάσταση. Εκεί που η σκιά αποκτάει διπλή έννοια. Εκεί που τα φαντάσματα δεν υπάρχουν, αλλά όλα βοηθούν στο να ξανάρθουν, όσο κι αν δεν έχουν θέση. Ή μήπως έχουν...;
Τελείωσε γρήγορα, όπως οτιδήποτε ωραίο.
Καταδίκη! Γαμημένη αντίστροφη αναλογία ανάμεσα στην ευτυχία και τη διάρκεια.

ΥΓ. Για μια ακόμα φορά, το post αφιερώνεται στο πολιτιστικό camping της Κρήτης (Αστρίτσι, ορεινό Ηράκλειο). Θέλω να πιστεύω πως η έλλειψη σημείων ζωής από τους διοργανωτές οφείλεται στο άκυρο της χρονικής περιόδου. Ας σταματήσω να γίνομαι πιεστικός…

2008-02-05T09:04:00.000-08:00

Αν, 2/2/08

Στην αρχή τα πράγματα φαίνονταν ήρεμα. Στον αρκετό όμως χρόνο που πέρασε από τη στιγμή που άνοιξαν οι πόρτες μέχρι το ξεκίνημα της συναυλίας, το Αν γέμισε και μάλιστα ασφυκτικά. Ύστερα σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς τη σχετικά περιορισμένη χωρητικότητα του club και την «αφοσοίωση» που δείχνει ο κόσμος στον τύπο μουσικής που παίζουν οι Explosions in the sky (και όχι μόνο αυτοί). Μου ήρθε στο νου ένα live των Godspeed, πριν 5-6 χρόνια, στο αείμνηστο Ρόδον. Κι εκεί κακός χαμός! Φαντάζομαι πως ίδια κατάσταση θα αντιμετωπίσουμε σε δυο μήνες και στο Κύτταρο.
Κατά τις 22:30, έσκασε ο Eluvium. Συγγνώμη, αλλά το μισάωρο που πέρασα ακούγοντάς τον ήταν ελαφρώς βασανιστικό. Απλωτή μουσική, χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία, χωρίς δυναμισμό, με διάρκειες τραγουδιών άσκοπα μεγάλες, με samplάκια παραπάνω από ό,τι χρειάζεται και με flat μοτίβο. Θα ταίριαζε ως soundtrack ταινίας με αργές σκηνές και ωραία φωτογραφία...
Μόλις τελείωσε αυτή η φάση, οι Explosions ευτυχώς δεν άργησαν να εμφανιστούν. Μετά από ένα χαιρετισμό, τα παιδιά έπιασαν δουλειά. Η πρώτη μελωδία που επέλεξαν να παίξουν δεν ήταν η ηρεμότερη δυνατή. Τόσο το καλύτερο! Τα παιδιά άρχισαν να κυματίζουν επί σκηνής, ενώ ο κόσμος αμέσως συντονίστηκε μαζί τους. Σου δινόταν η εντύπωση ότι κόσμος και συγκρότημα ήταν ένα στοιχείο, κινούμενο πέρα-δώθε. Καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας, υπήρχαν σκαμπανεβάσματα, με τον κιθαρίστα άλλοτε να παίζει ήρεμα και άλλοτε να παραμορφώνει τον ήχο του και να σου τρυπάει τα αυτιά. Ήταν οι έντονες στιγμές που έβλεπες άτομα από το κοινό να χτυπιούνται, σε βαθμό head-banging. Όσο για το μπασίστα και το drummer, σου δινόταν ώρες-ώρες η εντύπωση ότι είχαν κυρήξει πόλεμο στα όργανά τους. Ωραία φάση! Θυμήθηκα αμέσως ένα άρθρο που είχα διαβάσει παλιότερα σε κάποιο περιοδικό, σχετικά με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Τότε δεν τους ήξερα, παρά μόνο ονομαστικά και τους έβλεπα με κάποια δυσπιστία. Μετά από λίγο καιρό διαπίστωσα το λάθος μου... Έλεγε, λοιπόν, το άρθρο ότι φημίζονται για τις φοβερά ενεργητικές ζωντανές εμφανίσεις τους. Είναι αλήθεια!
Από πλευράς ήχου, μπορώ να πω πως τα πράγματα ήταν κρυστάλλινα (για τα δεδομένα ενός live), με μόνο παράπονο τα ελαφρώς πνιγμένα drums. Όχι όμως τόσο πνιγμένα ώστε να ενοχλείσαι. Οι υπεύθυνοι της ηχοληψίας έκαναν καλή δουλειά και μπράβο τους. Επί μιάμιση ώρα συνεχόμενη, λοιπόν, τα παιδιά τα έσπαγαν επί σκηνής. Τα τραγούδια των Explosions, όπως γνωρίζουν οι fan, έχουν μερικά «επικά» σημεία. Αν και λίγο μεταλλάδικα είναι πραγματικά ωραία και αποτελούσαν τα σημεία όπου ο κόσμος ενθουσιαζόταν περισσότερο και γινόταν ένα με το group. Θερμά χειροκροτήματα ακολουθούσαν κάθε ολοκλήρωση τραγουδιού. Όταν το set τελείωσε, εντόπισα κάποια κινητικότητα στο κοινό, αντιλήφθηκα όμως ότι κανείς δεν αποχώρησε. Μου είχε λείψει αυτό... τόσα χρόνια στην Πάτρα, έχω συνηθίσει να βλέπω σημαντικό μέρος του κόσμου να φεύγει πριν καν τελειώσει μια συναυλία (δε συζητάω για μετά το τέλος και για την πιθανότητα ύπαρξης encore). Όλοι είμασταν εκεί και φωνάζαμε ενθουσιωδώς για να ξαναβγεί το συγκρότημα. Τελικά, βγήκε μόνο ο κιθαρίστας, ο οποίος ευχαρίστησε θερμά τον κόσμο και υποσχέθηκε ότι οι Explosions θα ξαναβρεθούν στην Ελλάδα. Μακάρι... Προς το παρόν, ο νους μας είναι στους Zion.

2008-01-31T13:56:00.000-08:00

Excellent Italian greyhound

Is it really broadcasting, if there’s no one there to receive?
Αλήθεια, ποιος ο λόγος να απευθύνεσαι σε κάποιον, αν αυτός ο κάποιος «δεν είναι εκεί»; Απλοί στίχοι που λένε πολλά, από το τελευταίο album των SHELLAC. Είχαμε χρόνια να ακούσουμε νέα δουλειά από το τριμελές team του Albini. Αρκετά χρόνια μετά το αφοπλιστικής επιθετικότητας 1000 hurts, ήρθε πέρσι το Excellent Italian greyhound. Περσινά ξινά σταφύλια; Όχι, με τίποτα! Δεν υπάρχει αυτή η έννοια όταν αναφερόμαστε σε οποιαδήποτε δουλειά έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος με τις εκάστοτε παρέες του, ήδη από τη δεκαετία του ‘80. Το album πρωτο-κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες, αλλά μόλις πριν από λίγες μέρες κατάφερα να το αποκτήσω και να το ακούσω ολόκληρο· ως τώρα ήξερα ένα τραγούδι, ικανό όμως να με κατατοπίσει για την αξία του. Συνειδητοποίησα από το πρώτο κιόλας πλήρες άκουσμα πως τα αυτιά μου και το μυαλό μου είχαν μεγάλη ανάγκη να ξανακούσουν το γρύλισμα της φωνής του Steve, σε νέες περιπέτειες. Album απίστευτα απλό και καθόλου φλύαρο, στα γνωστά μοτίβα που έχουμε συνηθίσει εμείς οι fan. Εμπαθές, κομπλεξικό, αναιδές και γεμάτο κακία, στα γνωστά πάλι μοτίβα που έχουμε συνηθίσει.
Facts don’t matter; repeat the lie that makes it true. Ερμηνεύστε το όπως γουστάρετε, όπως άλλωστε και οποιαδήποτε άλλη κουβέντα εκστομίζεται από αυτό το αθυρόστομο κάθαρμα που στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο. Το album είναι επιτηδευμένα άδετο (αν και δεν είμαι μουσικός για να ‘μαι σίγουρος γι’ αυτό), δίνοντας έτσι μια νότα αυτοσχεδιασμού. Επίσης, δεν είναι τόσο ξεκάθαρα δυναμικό (με τη συνήθη έννοια) όσο τα προηγούμενα. Σχεδόν τα μισά από τα τραγούδια πλατιάζουν με περίεργα σολάκια μπάσου, κιθάρας και drums, δημιουργώντας ευχάριστα κολλήματα στον ακροατή. Αρκετά λεπτά στίχων χωρίς μουσική και ακόμα περισσότερα με μουσική χωρίς στίχους. Μα αυτό κάνουν οι SHELLAC, γιατί έτσι μας αρέσει!
Come on! Let’s get the party started! Drunk and bruised and fucked and hollow hearted, λέει σε κάποιο σημείο ο Steve, με απαλή (!) φωνή, για να ξανατσιτώσει αργότερα και να πει, You’d better pray from an empty hole, the empty hole that was your soul. Do you believe your own lies, when the cost is your friends’ lives? κι έτσι να σε επαναφέρει στην «τάξη». Φροντίστε να ακούσετε το album θυμωμένοι ή πιωμένοι ή οδηγώντας το αυτοκίνητό σας σε δρόμους που να μπορεί να πατηθεί αρκετό γκάζι παραπάνω. Θα το εκτιμήσετε ακόμα περισσότερο· ειδικά το φινάλε, με το Steve να γρατζουνάει διακοπτόμενα την κιθάρα του και να φτύνει ακατανόητους στίχους, γαυγίζοντας μέσα σε ένα ακατάπαυστο βουητό από τα δαιμονισμένα drums και το παραμορφωμένο μπάσο των φίλων του. Αν σας αρέσει μουσικά και στιχουργικά ή αν σας θυμίζει καταστάσεις της ζωής σας (…), είναι σίγουρο πως θα γουστάρετε και τις υπόλοιπες τρεις μεγάλες σε διάρκεια δουλειές, που δεν προανέφερα σε αυτό το post:
- At action park
- The futurist
- Terraform
αλλά και τις μικρές σε διάρκεια δουλειές The rude gesture και Uranus.

Don’t be alarmed, we mean you no harm. Be prepared!!!

2008-01-27T07:11:00.000-08:00

ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω κανένα όφελος (πέρα από την ψυχαγωγία μου) από το ανέβασμα της παράστασης, ούτε γνωρίζω τα παιδιά που την ανεβάζουν. Ευχαριστήθηκα όμως την παράσταση τόσο πολύ που θα ήθελα να γράψω μερικά σχόλια γι’ αυτήν, ως επί το πλείστον θετικά.
Δεν παραθέτω κανένα στοιχείο σχετικά με την υπόθεση του θεατρικού. Ας είναι ένα είδος έκπληξης για όσους αποφασίσουν να πάνε να τη δουν. Εκείνο που προσωπικά μου έκανε εντύπωση είναι το πόσα πολλά μπορείς να δώσεις σε ένα κοινό, διαθέτοντας λίγα αντικείμενα σε ένα άκρως μινιμαλιστικό σκηνικό. Μου έκανε επίσης εντύπωση ο συνδυασμός χαβαλέ και λυρικότητας. Για να πω βέβαια και την αμαρτία μου, αν η λυρικότητα ήταν λίγο πιο περιορισμένη, η παράσταση θα μου άρεσε περισσότερο. Σε καμία περίπτωση μη νομίσετε ότι πρόκειται για μια κωμωδία, με τη στενή έννοια του όρου. Περισσότερο θα τη χαρακτήριζα σαν μια παράσταση που σε προτρέπει να γελάσεις κατά τη διάρκειά της και να προβληματιστείς γύρω από διάφορα θέματα μετά το τέλος της. Όλα αυτά, μέσα από αρκετή δόση αυτοσχεδιασμού, αλλά και μέσα από αρκετή φυσικότητα των ηθοποιών. Σε πολλά σημεία της παράστασης μου δόθηκε η εικόνα ότι τα παιδιά επί σκηνής και επί καθημερινότητας μιλάνε με τον ίδιο τρόπο. Φυσικά, σίγουρος δε μπορώ να είμαι για τίποτα, αλλά έτσι βίωσα το ταξίδι αυτής της παράστασης.
Όλα καλά, λοιπόν, εκτός από ένα στοιχείο που έγειρε λίγο τη ζυγαριά προς τη μεριά του αρνητικού (χωρίς φυσικά να καταφέρει να αλλοιώσει τη γενική θετικότατη εικόνα). Υπάρχει εδώ και χρόνια στο χώρο του θεάτρου αυτή η τάση «διαδραστικότητας» ανάμεσα στους ηθοποιούς και στο κοινό. Δεν είναι άσχημη ιδέα, αλλά κάποιες φορές καταντάει λίγο εκβιαστική, εκ μέρους των ηθοποιών. Κατανοώ ότι για να ξεκινήσει μια αλληλεπίδραση τέτοιου είδους θα πρέπει οι ηθοποιοί να κάνουν το πρώτο βήμα. Οφείλουν όμως να έχουν επαρκώς ευαίσθητες κεραίες προκειμένου να καταλάβουν κατά πόσο το κοινό που έχουν απέναντί τους είναι «ζεστό» σε μια τέτοια κίνηση. Προσωπικά, έχω βρεθεί σε στιγμές που αυτό το παιχνίδι μου άρεσε, ενώ άλλες φορές έχω νιώσει κάπως άβολα. Κουβεντιάζοντας μάλιστα το θέμα με ένα φίλο χάρηκα που άκουσα την ίδια άποψη (υπάρχουν κι άλλοι κομπλεξικοί σε αυτόν τον κόσμο, δεν είμαι μόνος μου). Πάντως, για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις και δισταγμοί έχω να πω ότι οι στιγμές «διαδραστικότητας» ήταν ελάχιστες. Η παράσταση, δηλαδή, πλησιάζει πολύ περισσότερα σε αυτό που παραδοσιακά έχουμε στο νου μας ως θέατρο.
Δε θέλω να επεκτείνω την κριτική μου. Θεωρώ πως τα λίγα στοιχεία μπορούν να κεντρίσουν περισσότερο ενδιαφέρον και περιέργεια από τα πολλά.
Το άκουσμα της λέξης «Κατσαρίδα» πάντα κατέληγε σε εκείνη τη δεξαμενή του μυαλού μου που έχει ταμπέλα «ΑΡΝΗΤΙΚΑ». Αυτό, προφανώς, είναι απόρροια της εντομολογικής προσέγγισης που συνήθως κάνω στη λέξη. Τολμάω να πω ότι μετά την παρακολούθηση της υπέροχης παράστασης, το άκουσμα της συγκεκριμένης λέξης μου χαρίζει αρκετές θετικές αποχρώσεις. Όπως και να ‘χει, εγώ θα εξακολουθήσω να υιοθετώ τη μέθοδο της παντόφλας κάθε φορά που αντικρίζω εκπρόσωπο του σιχαμένου αυτού είδους στο ζωτικό μου χώρο.

ΥΓ. Είναι γνωστό ότι τα εντομοκτόνα είναι βλαβερά για την υγεία μας. Ο ψεκασμός των χώρων στους οποίους ζούμε με τα χημικά αυτά προϊόντα αποτελεί, μάλλον, ατόπημα. Επίσης, είναι γνωστό ότι αυτές οι καριόλες οι κατσαρίδες είναι γρήγορες και τρυπώνουν όπου μπορείς να φανταστείς, τη στιγμή που ανάβεις το φως στο δωμάτιο. Τα δύο παραπάνω στοιχεία δίνουν την εντύπωση ότι είμαστε άοπλοι απέναντι στα έντομα αυτά. Κι όμως, υπάρχει ένα ημίμετρο που κάνει αρκετά καλή δουλειά. Δεν καταφέρνει να απαλλάξει τα σπίτια μας από τις κατσαρίδες (τίποτα δε μπορεί, μην το ψάχνετε), δεν καταφέρνει να διακόψει τις επαφές μας με αυτές, αλλά κάνει εμάς πολύ πιο δυνατούς και αυτές πολύ πιο αδύνατες, όταν πραγματοποιηθεί ανεπιθύμητη συνάντηση σε κάποιο χώρο. Ακούει στο όνομα «Φωτιστικό οινόπνευμα». Μπορείτε φυσικά, να χρησιμοποιήσετε και καθαρό οινόπνευμα, αλλά κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ύψιστη βλακεία, αν αναλογιστεί κανείς το κόστος του. Το φωτιστικό οινόπνευμα λοιπόν, είναι αβλαβές, δε λερώνει (εκτός αν πέσει σε πολύ ειδικές επιφάνειες), δεν παραμένει στα σημεία όπου πέφτει (κοινώς, εξατμίζεται) και αποτελεί κάτι που απεχθάνονται οι κατσαρίδες. Αν βρέξεις μια κατσαρίδα με οινόπνευμα, η τύπισσα φρικάρει τελείως! Ακόμα κι αν έχει τρυπώσει κάπου όπου η παντόφλα δε φτάνει, το οινόπνευμα μπορεί να φτάσει. Στην επαφή της με το υγρό αυτό η κατσαρίδα βγαίνει πανικόβλητη από το προσωρινό της καταφύγιο, τρικλίζοντας! Είναι η θεϊκή εκείνη στιγμή όπου οι συσχετισμοί δυνάμεων ανατρέπονται και πλέον ξέρεις ότι είσαι ο νικητής (με τη βοήθεια βέβαια και της παντόφλας). Η όλη διαδικασία δύναται να σε απαλλάξει από καταστάσεις του στυλ «δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθώ σε αυτό το δωμάτιο επειδή μπήκε μια κατσαρίδα και δε μπορώ να τη βγάλω από ‘κει που χώθηκε!». Η λύση είναι δοκιμασμένη και είναι αυτονόητο πως η καλύτερη συσκευασία φωτιστικού οινοπνεύματος για την επίτευξη των επιθυμητών αποτελεσμάτων είναι η μαλακή πλαστική φιάλη που μπορεί να πιεστεί και να αλλάξει σχήμα, εκσφενδονίζοντας το μπλε-πράσινο υγρό προς το στόχο-μελλοντικό θύμα. Κουράγιο λοιπόν, στον πόλεμο που καλά κρατεί! Σε λίγους μήνες οι κουφάλες επιστρέφουν στη ζωή μας! Destroy, oh boy!

2008-01-21T08:23:00.000-08:00

Gagarin, 19/01/08

Η κατάσταση αυτού του ανθρώπου είναι αξιοθαύμαστα δραματική. Κατ’ αρχάς, αν αθροίσεις τα χρόνια των υπόλοιπων μελών του group, δε φτάνουν τα δικά του χρόνια. Εξακολουθεί όμως, ο κωλόγερος, να βγαίνει επί σκηνής και να νιαουρίζει. Χρειάστηκαν 5 λεπτά τζαμαρίσματος από τα υπόλοιπα μέλη, μέχρι να αποφασίσει ο κύριος Mark να μας κάνει τη χάρη ν’ ανέβει στη σκηνή. Ντυμένος όπως «αρμόζει» στην προχωρημένη του ηλικία, αλλά ταυτόχρονα φορώντας μαύρα δερμάτινα γάντια (!), άρπαζε όποιο μικρόφωνο του κατέβαινε και (υποτίθεται πως) τραγουδούσε. Αλλά αυτό σημαίνει Fall και Mark Smith... Η αλήθεια είναι ότι το group βγήκε πολύ δυναμικά και για τα πρώτα 15 λεπτά έπαιζε μανιασμένα. Σ’ αυτό βέβαια συνέβαλε και η επιλογή των πρώτων τραγουδιών. Γενικά πάντως, όλη η συναυλία είχε τραγούδια που τραβιόντουσαν αρκετά παραπάνω από την κανονική τους διάρκεια και μάλιστα με ένα σχετικά μονότονο τρόπο, ικανό να σε τριπάρει πολύ ωραία, αν τον ακολουθούσες. Το ‘Sparta FC’, το τραγούδι που βάζω στοίχημα πως περίμενε ένα μεγάλο μέρος του κοινού, ειπώθηκε αρκετά νωρίς, με την Ελενίτσα φέτος να καταδέχεται να μας απειλήσει σχετικά με την αλλαγή της όταν της δώσουμε κάτι να σφάξει... Ακούστηκαν περισσότερο τραγούδια από τα 3 τελευταία album, εκτελεσμένα γαμάτα, αλλά ενώ η ποιότητα ήταν εξαιρετική, η ποσότητα ήταν ελάχιστη. Κάτι λιγότερο από μια ώρα άντεξε ο άθλιος στη σκηνή, μέχρι που αρκέστηκε σε ένα απλό και τετελεσμένο ‘Thank you, good night’. Όσο βρισκόταν μπροστά μας, άλλοτε τραγούδαγε και άλλοτε γυρόφερνε πάνω-κάτω-δεξιά-αριστερά στη σκηνή και στα παρασκήνια, σα χαμένος, πειράζοντας μάλιστα τα volume των μηχανημάτων, καθώς και τα ίδια τα όργανα που έπαιζαν οι άλλοι. Σου προκαλούσε την επιθυμία να του απευθύνεις ένα «Άντε γαμήσου, ρε σιχαμένε, τραγούδα για δυο ώρες ακόμα!», συνοδευόμενο από τις κατάλληλες χειρονομίες.
Κόσμος πολύς δεν παραβρέθηκε και πιστεύω πως, κατά κάποιο τρόπο, έχασαν οι φίλοι των Fall που δεν ήρθαν. Δεν πειράζει όμως· λογικά τον επόμενο χρόνο ο αχαΐρευτος θα μας ξανάρθει, ίσως με νέες δουλειές. Until then, μην ξεχνάτε επικείμενα συναυλιάκια, με κυριότερο αυτό των GvsB.
Kill the 3x bass expansion unit!

2007-12-15T07:38:00.000-08:00

ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας χαρούμενος κουνελάκος βγαίνει από τη φωλιά του για να ξεσκάσει, αράζοντας στο δάσος. Δεν προσέχει όμως και του ορμάει μια αλεπού.
- Χα! Θα γίνεις πολύ ωραίο γεύμα!
- Δε γίνεται να με φας τώρα! Πρέπει να περιμένεις μερικές μέρες για να προλάβω να τελειώσω τη διατριβή μου, με τίτλο «Η υπεροχή των κουνελιών σε σχέση με τις αλεπούδες και τους λύκους»
- Α, δεν πας καλά! Όλοι ξέρουν πως τα κουνέλια δεν έχουν καμία τύχη απέναντι στις αλεπούδες.
- Αν δε με πιστεύεις, έλα στη φωλιά μου να τη διαβάσεις και να πειστείς. Αν δεν πειστείς, φάε με.
Μια και δυο, πάει η αλεπού στη φωλιά του κουνελάκου… και δε βγαίνει ποτέ…
Λίγες μέρες μετά, επαναλαμβάνεται το σκηνικό, με λύκο αυτή τη φορά.
- Μμμμ, τι ζουμερό μεσημεριανό είσαι εσύ!
- Σταμάτα! Δε μπορείς να με φας! Περίμενε λίγες μέρες.
- Ίσως δεν πρέπει να σε φάω. Φαίνεσαι πειραγμένος στο κεφάλι. Με δουλεύεις;
- Όχι. Σε λίγες μέρες τελειώνω τη διατριβή μου, με τίτλο «Η υπεροχή των κουνελιών σε σχέση με τις αλεπούδες και τους λύκους»
- Μα καλά, εκτός από τρελές αγελάδες υπάρχουν και τρελά κουνέλια; Ετοιμάσου!
- Αν δε με πιστεύεις, έλα στη φωλιά μου να τη διαβάσεις και να πειστείς. Αν δεν πειστείς, φάε με.
Πάει λοιπόν ο λύκος στη φωλιά του κουνελάκου… και δε βγαίνει ποτέ…
Σε κάποια άλλη χαζοχαρούμενη στιγμή της ζωής του, ο κουνελάκος πετυχαίνει μια φίλη του κουνελίτσα.
- Τι νέα; Φαίνεσαι χαρούμενος.
- Τέλειωσα τη διατριβή μου και ξελάσκαρα.
- Μπράβο! Τι θέμα έχει;
- «Η υπεροχή των κουνελιών σε σχέση με τις αλεπούδες και τους λύκους».
- …είσαι σίγουρος; Δε μου ακούγεται και πολύ σωστό…
- Ναι σου λέω! Αν θες, έλα στη φωλιά μου να τη διαβάσεις.
Πηγαίνουν λοιπόν στη φωλιά του κουνελάκου και μόλις μπαίνουν αντικρίζει η κουνελίτσα ένα ξέστρωτο κρεβάτι, ένα ταλαιπωρημένο υπολογιστή, χαρτιά παντού, ένα σωρό από κόκαλα αλεπούς, ένα σωρό από κόκαλα λύκου κι ένα αραχτό χορτασμένο λιοντάρι.

Ηθικό Δίδαγμα:
Ο τίτλος του διδακτορικού σου δεν έχει σημασία
Το αντικείμενο του διδακτορικού σου δεν έχει σημασία
Η έρευνα πάνω στο αντικείμενο δεν έχει σημασία.
Εκείνο που έχει σημασία είναι ο επιβλέπων καθηγητής!

ΥΓ. Τελικά το διδακτορικό είναι ένας καλός τρόπος για να πείσεις μια φίλη σου να έρθει στο σπίτι σου· η συλλογή γραμματοσήμων έχει χάσει καιρό τη δύναμή της.

2007-11-28T09:37:00.000-08:00

ΠΟΥ ‘ΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ;

Μπορεί να μην αποτελεί μείζον ζήτημα των ανθρώπινων σχέσεων και πράξεων, αλλά ο κόσμος έχει χάσει τη μπάλα. Είναι διαφορετικός ο ισχυρισμός «ο κόσμος κουβαλάει μια τρέλα» από τον ισχυρισμό «ο κόσμος έχει χάσει τη μπάλα». Η πρώτη περίπτωση εμπεριέχει την έννοια της επιλογής (της εκάστοτε τρέλας). Η δεύτερη περίπτωση εμπεριέχει την έννοια της έλλειψης ελέγχου. Η φράση «δεν την παλεύω» μπορεί επίσης να υπονοεί αυτή την έλλειψη ελέγχου.
Οι αιτίες που κάνουν τους ανθρώπους να χάνουν τη μπάλα ή οι αιτίες που οδηγούν τους ανθρώπους στη διαπίστωση ότι ο κόσμος έχει χάσει τη μπάλα είναι άλλοτε τελείως διαφορετικές και άλλοτε εξαιρετικά όμοιες. Άπτονται περισσότερο στην ψυχολογία/ψυχοσύνθεση του κάθε ατόμου και λιγότερο στα κοινωνικά συμβάντα. Εκείνο όμως που σε μεγάλο βαθμό αποτελεί συστατικό της χαμένης μπάλας είναι η απώλεια νοήματος στα πράγματα με τα οποία καταπιανόμαστε.
Η απώλεια νοήματος μπορεί να οφείλεται στο αρνητικό αποτέλεσμα των πράξεών μας. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, απαξιώνουμε μια επιλογή μας. Σε μια τέτοια περίπτωση, η υιοθέτηση μιας νέας επιλογής μπορεί να αποδειχθεί ακόμα χειρότερη διαδικασία. Διότι στερείται της απαραίτητης νηφαλιότητας και, ακόμα χειρότερα, βρίθει παθητικότητας. Δεν πρόκειται δηλαδή για κάτι που πηγάζει από την πραγματική μας θέληση και ανάγκη για κάτι, αλλά από την πικρή γεύση που αφήνει η προηγούμενη λανθασμένη ή αναποτελεσματική επιλογή, καθώς και από την πανικόβλητη τάση να ξεπεραστεί η πικρή αυτή γεύση. Άρα, είναι πολύ πιθανό να οδηγηθούμε ξανά σε μια κατάσταση χωρίς νόημα, μια κατάσταση που δε μας γεμίζει, παρά μόνο με την αίσθηση του ανικανοποίητου και με πλήξη. Από την άλλη βέβαια, κανείς άνθρωπος δε μπορεί να μείνει με σταυρωμένα χέρια όταν κάτι δεν του «βγαίνει». Αν μείνει με σταυρωμένα χέρια (πράγμα πολύ συχνό), οδηγείται και πάλι στην πλήξη. Η πλήξη είναι συναισθηματική κατάσταση και έννοια πολύ κοντινή στη θλίψη.
Αν το καλοσκεφτούμε, περπατάμε πάνω σε ένα κύκλο (όχι μόνο με τη γεωμετρική έννοιά του). Όσο περπατάμε στον κύκλο αυτό, τόσο η διάμετρός του μεγαλώνει, κάνοντας έτσι ακόμα πιο δύσκολη και μάταιη την εύρεση τέλους. Η πληθώρα των γεγονότων γύρω μας απαιτεί την επιστράτευση όλο και περισσότερης φαιάς ουσίας για την κατανόησή τους. Πρόκειται για διαδικασία αντίστροφα ανάλογη με την εμβάθυνση στα γεγονότα αυτά. Η μπάλα χάνεται, την ίδια ώρα που ο πνευματικός κατακερματισμός έρχεται. Άμεση συνέπεια αυτού του «πασαλείματος» είναι και πάλι η πλήξη. Αν, από την άλλη, επιλεγεί η οδός της έντονης ενασχόλησης, τότε αυτή περιορίζεται αναγκαστικά σε λίγα μόνο θέματα, αγνοώντας τα υπόλοιπα. Η μπάλα χάνεται και πάλι, υπό το πρίσμα του παρωπιδισμού αυτή τη φορά. Δηλαδή, καταντάει ενοχλητική η απώλεια επαφής με αυτά τα υπόλοιπα θέματα, ενώ παράλληλα το overdose των «λίγων και καλών» που έχουν επιλεγεί δεν αργεί να χάσει την ντοπαμινική επίδρασή του. Έχουν δίκιο οι Therapy όταν τραγουδούν ‘You can’t get drunk all life’. Κάποια στιγμή η επήρεια περνάει, χάνεται. Κοινωνικά δρώμενα, ψυχολογικά μονοπάτια, πολιτικά ζητήματα και διαπροσωπικά προβλήματα βρίσκονται άξαφνα στο ίδιο πυρωμένο καζάνι. Πλήξη, για μια ακόμα φορά. Δυστυχώς, η πλήξη δεν είναι σαν τα άλλα συναισθήματα. Τη χαρά σου, για παράδειγμα, μπορείς να τη μοιραστείς με άλλα άτομα, που επίσης χαίρονται, ειδικά αν η χαρά προκύπτει από την ίδια αιτία. Την πλήξη δε μπορείς να τη μοιραστείς. Διότι, συνήθως, διαφορετικές αιτίες οδηγούν τα διάφορα άτομα στο να πλήττουν. Μόνο το αρνητικό αποτέλεσμα είναι κοινό. Ακόμα και στην περίπτωση εκείνη που η πλήξη πηγάζει από την ίδια αιτία, είναι πολύ διαφορετικός ο τρόπος που βιώνει ο κάθε άνθρωπος το περίεργο και εσωστρεφές αυτό συναίσθημα και ακόμα πιο διαφορετικός ο τρόπος που του ταλανίζει το μυαλό. Η μοναξιά είναι η τελική κατάληξη.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν γενίκευση. Εξάλλου θα ήταν άδικο να αποτελούν γενίκευση, γιατί (ουκ) ολίγα παραδείγματα ανθρώπων δείχνουν προς μια άλλη νοητική κατεύθυνση αντιμετώπισης των πραγμάτων. Ούτε φυσικά, είναι άσπρο-μαύρο. Ενδιάμεσες καταστάσεις υπάρχουν και μάλλον σ’ αυτές ελπίζουμε, αν και πρόσφατα εξαφανίστηκε η γάτα μου· «Αισιοδοξία» τη φώναζα… ήταν μια ασπροκιτρινόμαυρη γλυκιά ύπαρξη, πλήρως εμβολιασμένη.

2007-11-28T07:14:00.000-08:00

Ο χρόνος είναι στο χειμώνα, ο νους στο καλοκαίρι…

Για μια ακόμα φορά φέτος, βρέθηκα τον Αύγουστο στην Κρήτη, μαζί με ένα φιλαράκι. Εντελώς τυχαία, πέσαμε πάνω σε μια αφίσα σχετικά με ένα Πολιτιστικό Φεστιβάλ στα ορεινά του νομού Ηρακλείου. Ως επί το πλείστον, θεατρικές και μουσικές ομάδες προερχόμενες από ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας μαζεύονται εκεί και παρουσιάζουν σχεδόν κάθε βράδυ τις δουλειές τους. Αλλά και τα βράδια που κάτι τέτοιο δε συμβαίνει, συμβαίνουν άλλα όμορφα πράγματα. Ο κόσμος που συγκεντρώνεται εκεί δεν ανήκει υποχρεωτικά σε κάποια πολιτιστική ομάδα. Όλοι μένουν σε σκηνές, στημένες σε μια μεγάλη ακτίνα γύρω από τον κύριο τόπο συνάθροισης. Όλοι, όσο είναι δυνατό, συμμετέχουν σε εργασίες που απαιτούνται για τη συντήρηση του υπαίθριου χώρου, αλλά και του ίδιου του Φεστιβάλ. Για διάφορους λόγους, κάναμε με το φιλαράκι μου μόνο δυο διανυκτερεύσεις, πράγμα που σημαίνει πως δεν προλάβαμε να δούμε αρκετά, ώστε να ‘χουμε μια πιο ευρεία άποψη για ό,τι συμβαίνει εκεί. Προλάβαμε όμως να περάσουμε πολύ ωραία, έστω κι αυτό το λίγο χρόνο που καθίσαμε. Γνωρίσαμε, μιλήσαμε, ακούσαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε, ξεφύγαμε. Και όλα αυτά απέχοντας πολύ από την κλασική δομή των καλοκαιρινών διακοπών «κλείσε-έλα-φάε-πιες-κολύμπα-σκάσ’τα-φύγε». Δοκιμάσαμε λιγάκι στην πράξη και υπό ένα χαλαρό κλίμα την έννοια της αυτοδιαχείρισης. Αυτή τη σακατεμένη έννοια που είναι τόσο εύκολη στα λόγια και ενίοτε τόσο ζόρικη στην πράξη.
Δεν προσπαθώ να διαφημίσω κάτι. Ο μόνος λόγος που τα γράφω είναι η προσπάθειά μου να έρθω σε επικοινωνία με άτομα σχετιζόμενα με τη διοργάνωση του Φεστιβάλ. Αν ξέρετε κάτι, βοηθείστε!

2007-11-23T14:28:00.000-08:00

ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ, ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ, ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ!

Εαν ακούσης κανένα εν μέση αγορά να βλασφημή τον Θεόν, πλησίασε και έλεγξε αυτόν. Και εάν παρουσιασθεί χρεία, ράπισον αυτού το πρόσωπον, σύντριψον το στόμα του, αγίασον το χέρι σου δι' ενός τοιούτου κτυπήματος. Και εάν σε υπάγουν δι' αυτό εις το δικαστήριον, πήγαινε. Και εάν ζητήση ο δικαστής να σε τιμωρήση, φώναξε με παρρησίαν "Τον εκτύπησα διότι εβλασφήμησε τον Βασιλέα των αγγέλων". Και εάν είναι χρεία διά τούτο να αποθάνης, ο θάνατος διά τοιαύτην αιτίαν μαρτύριον λογίζεται.

2007-11-20T12:14:00.000-08:00

The problem with music
by Steve Albini

Whenever I talk to a band who are about to sign with a major label, I always end up thinking of them in a particular context. I imagine a trench, about four feet wide and five feet deep, maybe sixty yards long, filled with runny, decaying shit. I imagine these people, some of them good friends, some of them barely acquaintances, at one end of this trench. I also imagine a faceless industry lackey at the other end holding a fountain pen and a contract waiting to be signed. Nobody can see what's printed on the contract. It's too far away, and besides, the shit stench is making everybody's eyes water. The lackey shouts to everybody that the first one to swim the trench gets to sign the contract. Everybody dives in the trench and they struggle furiously to get to the other end. Two people arrive simultaneously and begin wrestling furiously, clawing each other and dunking each other under the shit. Eventually, one of them capitulates, and there's only one contestant left. He reaches for the pen, but the lackey says "Actually, I think you need a little more development. Swim again, please. Backstroke". And he does of course.
Every major label involved in the hunt for new bands now has on staff a high-profile point man, an "A & R" rep who can present a comfortable face to any prospective band. The initials stand for "Artist and Repertoire" because historically, the A & R staff would select artists to record music that they had also selected, out of an available pool of each. This is still the case, though not openly. These guys are universally young (about the same age as the bands being wooed), and nowadays they always have some obvious underground rock credibility flag they can wave.
Lyle Preslar, former guitarist for Minor Threat, is one of them. Terry Tolkin, former NY independent booking agent and assistant manager at Touch and Go is one of them. Al Smith, former soundman at CBGB is one of them. Mike Gitter, former editor of XXX fanzine and contributor to Rip, Kerrang and other lowbrow rags is one of them. Many of the annoying turds who used to staff college radio stations are in their ranks as well. There are several reasons A & R scouts are always young. The explanation usually copped-to is that the scout will be hip to the current musical "scene." A more important reason is that the bands will intuitively trust someone they think is a peer, and who speaks fondly of the same formative rock and roll experiences. The A & R person is the first person to make contact with the band, and as such is the first person to promise them the moon. Who better to promise them the moon than an idealistic young turk who expects to be calling the shots in a few years, and who has had no previous experience with a big record company? Hell, he's as naive as the band he's duping. When he tells them no one will interfere in their creative process, he probably even believes it. When he sits down with the band for the first time, over a plate of angel hair pasta, he can tell them with all sincerity that when they sign with company X, they're really signing with him and he's on their side. Remember that great gig I saw you at in '85? Didn't we have a blast? By now all rock bands are wise enough to be suspicious of music industry scum. There is a pervasive caricature in popular culture of a portly, middle aged ex-hipster talking a mile-a-minute, using outdated jargon and calling everybody "baby." After meeting "their" A & R guy, the band will say to themselves and everyone else, "He's not like a record company guy at all! He's like one of us." And they will be right. That's one of the reasons he was hired.
These A & R guys are not allowed to write contracts. What they do is present the band with a letter of intent, or "deal memo," which loosely states some terms, and affirms that the band will sign with the label once a contract has been agreed on. The spookiest thing about this harmless sounding little memo, is that it is, for all legal purposes, a binding document. That is, once the band signs it, they are under obligation to conclude a deal with the label. If the label presents them with a contract that the band don't want to sign, all the label has to do is wait. There are a hundred other bands willing to sign the exact same contract, so the label is in a position of strength. These letters never have any terms of expiration, so the band remain bound by the deal memo until a contract is signed, no matter how long that takes. The band cannot sign to another laborer or even put out its own material unless they are released from their agreement, which never happens. Make no mistake about it: once a band has signed a letter of intent, they will either eventually sign a contract that suits the label or they will be destroyed.
One of my favorite bands was held hostage for the better part of two years by a slick young "He's not like a label guy at all," A & R rep, on the basis of such a deal memo. He had failed to come through on any of his promises (something he did with similar effect to another well-known band), and so the band wanted out. Another label expressed interest, but when the A & R man was asked to release the band, he said he would need money or points, or possibly both, before he would consider it. The new label was afraid the price would be too dear, and they said “no thanks”. On the cusp of making their signature album, an excellent band, humiliated, broke up from the stress and the many months of inactivity. There's this band. They're pretty ordinary, but they're also pretty good, so they've attracted some attention. They're signed to a moderate-sized "independent" label owned by a distribution company, and they have another two albums owed to the label. They're a little ambitious. They'd like to get signed by a major label so they can have some security you know, get some good equipment, tour in a proper tour bus -- nothing fancy, just a little reward for all the hard work. To that end, they got a manager. He knows some of the label guys, and he can shop their next project to all the right people. He takes his cut, sure, but it's only 15%, and if he can get them signed then it's money well spent. Anyways, it doesn't cost them anything if it doesn't work. 15% of nothing isn't much! One day an A & R scout calls them, says he's been following them for a while now, and when their manager mentioned them to him, it just "clicked." Would they like to meet with him about the possibility of working out a deal with his label? Wow. Big Break time. They meet the guy, and y'know what -- he's not what they expected from a label guy. He's young and dresses pretty much like the band does. He knows all their favorite bands. He's like one of them. He tells them he wants to go to bat for them, to try to get them everything they want. He says anything is possible with the right attitude.
They conclude the evening by taking home a copy of a deal memo they wrote out and signed on the spot. The A & R guy was full of great ideas, even talked about using a name producer. Butch Vig is out of the question - he wants 100 g's and three points, but they can get Don Fleming for $30,000 plus three points. Even that's a little steep, so maybe they'll go with that guy who used to be in David Letterman's band. He only wants three points. Or they can have just anybody record it (like Warton Tiers, maybe -- cost you 5 or 7 grand) and have Andy Wallace remix it for 4 grand a track plus 2 points. It was a lot to think about. Well, they like this guy and they trust him. Besides, they already signed the deal memo. He must have been serious about wanting them to sign. They break the news to their current label, and the label manager says he wants them to succeed, so they have his blessing. He will need to be compensated, of course, for the remaining albums left on their contract, but he'll work it out with the label himself.
Sub Pop made millions from selling off Nirvana, and Twin Tone hasn't done bad either: 50 grand for the Babes and 60 grand for the Poster Children -- without having to sell a single additional record. It'll be something modest. The new label doesn't mind, so long as it's recoupable out of royalties. Well, they get the final contract, and it's not quite what they expected. They figure it's better to be safe than sorry and they turn it over to a lawyer -- one who says he's experienced in entertainment law and he hammers out a few bugs. They're still not sure about it, but the lawyer says he's seen a lot of contracts, and theirs is pretty good. They'll be great royalty: 13% (less a 1O% packaging deduction). Wasn't it Buffalo Tom that were only getting 12% less 10? Whatever. The old label only wants 50 grand, and no points. Hell, Sub Pop got 3 points when they let Nirvana go. They're signed for four years, with options on each year, for a total of over a million dollars! That's a lot of money in any man's English. The first year's advance alone is $250,000. Just think about it, a quarter million, just for being in a rock band! Their manager thinks it's a great deal, especially the large advance. Besides, he knows a publishing company that will take the band on if they get signed, and even give them an advance of 20 grand, so they'll be making that money too. The manager says publishing is pretty mysterious, and nobody really knows where all the money comes from, but the lawyer can look that contract over too. Hell, it's free money. Their booking agent is excited about the band signing to a major. He says they can maybe average $1,000 or $2,000 a night from now on. That's enough to justify a five week tour, and with tour support, they can use a proper crew, buy some good equipment and even get a tour bus! Buses are pretty expensive, but if you figure in the price of a hotel room for everybody in the band and crew, they're actually about the same cost. Some bands like Therapy? and Sloan and Stereolab use buses on their tours even when they're getting paid only a couple hundred bucks a night, and this tour should earn at least a grand or two every night. It'll be worth it. The band will be more comfortable and will play better. The agent says a band on a major label can get a merchandising company to pay them an advance on T-shirt sales! Ridiculous! There's a gold mine here! The lawyer should look over the merchandising contract, just to be safe. They get drunk at the signing party. Polaroids are taken and everybody looks thrilled. The label picked them up in a limo. They decided to go with the producer who used to be in Letterman's band. He had these technicians come in and tune the drums for them and tweak their amps and guitars. He had a guy bring in a slew of expensive old "vintage" microphones. Boy, were they "warm." He even had a guy come in and check the phase of all the equipment in the control room! Boy, was he professional. He used a bunch of equipment on them and by the end of it they all agreed that it sounded very "punchy," yet "warm." All that hard work paid off. With the help of a video, the album went like hotcakes! They sold a quarter million copies!

2007-11-15T07:58:00.000-08:00

USER’S MANUAL
Αφού τη σήμερον ημέρα βγαίνει ο καθείς και αραδιάζει ένα blog (προτιμάω να το αποκαλώ «ηλεκτρονική φωλίτσα»), είπα να κάνω κι εγώ ένα (μη χάσω!). Εδώ βέβαια, έχετε να κάνετε με κάτι πραγματικά καινούριο! Σφύζει από πρωτοτυπία, τόσο σε εμφάνιση, όσο και σε περιεχόμενο. Προσφέρει 2 χρόνια εγγύηση (όχι σαν τα άλλα που προσφέρουν μόνο 1) και είναι και υποαλλεργικό, εγκεκριμένο από τον Ιατρικό Σύλλογο. Παρενέργειες δεν έχουν παρατηρηθεί ως τώρα, αν και η ερευνητική δουλειά επί του ζητήματος συνεχίζεται και πρόκειται να δημοσιευθεί σε μελλοντικό τεύχος του Science.
Μπορεί ο καθένας να γράφει κείμενα και σχόλια σχετικά με όποιο θέμα γουστάρει. Βωμολοχίες, κακεντρέχειες, εκδηλώσεις εμπάθειας, ιεροσυλίες και παντός τύπου εκφάνσεις κακής διάθεσης προς οποιονδήποτε και προς οτιδήποτε είναι θεμιτές, αν όχι απαραίτητες. Έτσι, για να μη νιώθουμε μόνοι στον κόσμο. Θα παρακαλούσα θερμά κάθε κείμενο να συνοδεύεται από τα κατάλληλα references.
Και αφού έθεσα τους κανόνες (το είχα άχτι μια ζωή!), το αφήνω πάνω σας.